Het belooft een schitterende tweede helft van het seizoen te worden voor Zaterdag 8

In zekere zin zou je kunnen zeggen dat iedereen die in de allerlaagste klasse van het Nederlands zaterdagvoetbal speelt, een verliezer is. Tegelijkertijd kun je stellen dat je eerste punt van het seizoen binnenslepen in de laatste wedstrijd voor de winterstop, als een grootse overwinning voelt. De felicitaties die steller dezes na de wedstrijd aan de spelers van BVCB overbracht, waren dan ook behoorlijk misplaatst. Pas onderweg naar de kleedkamer kwam ik tot de heuglijke ontdekking dat we op deze druilerige zaterdagnamiddag niet de tiende onnodige nederlaag op rij hadden geleden, maar zowaar een punt uit het vuur hadden weten te slepen.

Is de weg naar boven dan eindelijk ingezet door Zaterdag 8? Het heeft er alle schijn van. het nieuwe systeem dat enkele weken geleden werd geïntroduceerd, begint nu al zijn vruchten af te werpen. De nieuwe vier-vier-twee-opstelling, met een heel ver terugzakkende laatste middenvelder, twee wingbacks, een compact middenveld met twee nummers zes en een aanval die doeltreffendheid boven creativiteit plaatst, lijkt de kurk te zijn waar we de rest van het seizoen op kunnen drijven. Maar ook de langzame omschakeling van zwarte naar witte kousen, een visionaire ingreep van sterkhouder JJ, draagt het nodige bij aan het huidige succes en het nieuwe elan. De sfeer binnen het team is ontspannen, we zien lachende gezichten in de kleedkamer, er wordt onderling gedold op de trainingen en we kunnen weer naar boven kijken. Ver naar boven, want directe concurrent en nummer een-na-laatst BVCB gaat met vier punten meer en twee wedstrijden minder de winterstop in.

Over de wedstrijd kan ik kort zijn. Of móet ik noodgedwongen kort zijn, aangezien ik de neiging heb wedstrijden direct achter me te laten zodra ik onder de douche stap. Uit wat ik me nog wel kan herinneren, moet ik concluderen dat de neutrale toeschouwer bij deze wedstrijd de grote winnaar geweest zou zijn. Ware het niet dat er überhaupt nauwelijks toeschouwers zijn bij wedstrijden van Zaterdag 8, laat staan neutrale toeschouwers. De 2-2, een snoeihard en vlijmscherp schot dat vanaf de middellijn direct in de touwen belandde, was van grote klasse. Jammer dat het een tegendoelpunt was. De 3-2 was dan weer niet per se om over naar huis te schrijven, maar dat doelpuntenmaker Thomas, net terug van een blessure en nog geen drie minuten in het veld, het binnenschieten van een in eerste instantie door de doelman gekeerd schot met zijn ouders kon delen, de enige toeschouwers die regen en kou hadden getrotseerd om hun favoriete ploeg aan te moedigen, was even onverwachts als ontroerend. Het belangrijkste moment van de wedstrijd moest toen nog komen. Op aangeven van een uitstekend vlaggende Dennis besloot de eveneens prima fluitende scheidsrechter de 3-4 af te keuren wegens buitenspel, waardoor een deel van de punten in Rotterdam bleef en de hatelijke nul vlak voor het begin van de winterstop eindelijk van het scorebord ging. Nummer twee Lekkerkerk 4 kan zich voorbereiden op het ergste, want op 24 januari zal Zaterdag 8 vol goede moed, tot de tanden toe bewapend en met hagelwitte kousen het veld betreden.

Naschrift: waar het me doorgaans binnen de lijnen niet lukt de opdracht die ik meekrijg tot een goed einde te brengen, is het me ook niet gelukt me aan de opdracht voor dit wedstrijdverslag te houden. Gevraagd werd of ik dit verslag kon doorspekken met extreemlinks (ook wel: ‘woke’) gedachtegoed. Dat is duidelijk niet gelukt. Om dat enigszins te compenseren zou ik graag afsluiten met de welgemeende nieuwjaarswens dat we vanaf 2026 nooit meer iets van Johan Derksen cum suis zullen vernemen. Alvast de beste wensen en tot na de winterstop!